In memoriam Tony de Munk-van Teijlingen.

Op zondag 15 december om 12.00 uur is Tony de Munk (hierna te noemen Ton) overleden. Ton is tot het vorig jaar een zeer gewaardeerd lid van onze Tennisclub geweest. Ton genoot van het spelletje tennis en liet bijna geen kans onbenut om mee te doen met een toernooitje, zoals de door de weekse damescompetities (woensdag en vrijdag). Als je haar zag genieten op de baan en van het after tennis met een lekker wijntje samen met haar favoriete dames clubje dan deed je dat goed. Je kon zo een perfect reclamefilmpje maken met Ton in de hoofdrol als je het tennisspel en de gezelligheid bij de kikkers wilde promoten.

Ton heeft heel veel gedaan voor onze en haar tennisclub. Ton behoorde tot de categorie “supervrijwilligsters”. Het oude clubhuis was mede dankzij haar inzet (samen met haar maatje Ria) altijd spik en span opgeruimd en keurig schoon gemaakt. Ton hielp ook bij interne toernooitjes en het Kikkers Open. Ton kon ook altijd smakelijk lachen als je haar de laatste nieuwe mop vertelde daar genoot ze van. En als er dan in die mop een elementje van een andere mop in zat die zij kende vertelde zij breed uit en grinnikend die mop. Ton was een heel lief mensen mens, een geliefd tennismaatje, iemand die graag anderen hielp en ook goed kon en wilde luisteren als iemand even wat kwijt moest.

Ton is 78 geworden en dat is niet oud, normaal moeten we, als we de programma’s op de TV geloven, allemaal 100+ worden.  Maar voor Ton was dat niet weggelegd. Ongeveer twee jaar geleden kon je merken dat het geheugen van Ton achteruitging. In het begin belde ze wel eens dat ineens alle icoontjes van het scherm weg waren. Ik vroeg dan of Hans Kazan op visite geweest was. Lachend ontkende ze dat. Ik ging dan op huisbezoek en als de icoontjes weer terug waren gezet was ze weer blij en dronken we een lekker kopje koffie en kletsten wat bij over de tennisclub. Ton was ook een verwoed puzzelaarster. Op de tafel in de kamer lag altijd een puzzel in wording.  Ja, ja, ze was een echte Jan van Haasteren professional. Ik heb een paar hele goede tips van haar gekregen.

Maar je merkte dat die achterbakse geheugendief steeds vaker kwam en steeds meer van Ton afpakte. Wat hem niet gelukt is om af te pakken was haar lach want dat kon ze nog tot op bijna het laatst. Vooral ook als haar tennismaatjes op bezoek kwamen en ze samen beneden een wijntje gingen drinken.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was werd er bij Ton ook nog een kwaadaardig gezwel gevonden en onderzoek wees uit dat er niets meer aan te doen was. Het einde was in zicht en dichterbij dan iedereen wilde. Ik sluit me graag aan bij de woorden die op het kaartje van de tennismaatjes staat “Het afscheid is definitief maar onze herinneringen zijn onuitwisbaar”.

Het bestuur van TC de Kikkers en ondergetekende wensen Gerard, de kinderen, de kleinkinderen en de familie heel veel sterkte met hun grote verlies.

Mede namens het bestuur van TC de Kikkers
Harrie Denkers