Afgelopen maandagavond liet mijn telefoon ineens een geluid horen, dat er een berichtje was binnen gekomen. Ik pakte de telefoon uit mijn broekzak en las het berichtje “René Slikkerveer is overleden”. He wat?!? Nog een keer lezen en ja hoor het stond er toch echt. Ik had wel gehoord dat het niet zo goed ging met René maar dat het zo slecht ging tjeeeeeh dat is schrikken.

Op 2 januari 2018 was René ongevraagd en ongewild ineens hoofdrolspeler geworden in een verschrikkelijke nachtmerrie. Zijn gezin had de zware rol van toeschouwer en supporter toebedeeld gekregen. De geconstateerde ziekte bij hem had al zoveel schade aangericht dat beter worden uitgesloten was. Nou daar zit je dan, wat moet je nu met zo’n mededeling.  Na een korte tijd van bezinning en nadere onderzoeken was er een klein lichtpuntje aan de zo donkere nachtmerrie hemel. Er was nog een mogelijkheid om met behulp van chemo behandelingen René en zijn gezin wat extra tijd te geven, zodat ze samen nog wat langer konden genieten van elkaar.
 
De behandeling was nog maar net begonnen of er ging een heleboel fout. De regisseur van de nachtmerrie begreep niets meer van het script en alles liep uit de hand. Er bleef maar een ding over en aan René en zijn gezin zeggen dat het niet was gelukt.  Wat moet het dan verschrikkelijk zijn als je dat te horen krijgt en dus het tegenovergestelde gebeurd is. In plaats van meer tijd krijg je juist veel minder tijd. Een ongelofelijke keiharde klap onder de gordel. De tweede zeer grote en zware teleurstelling voor René en zijn gezin in zo’n korte tijd.

Op de televisie hoor je, dat ze tegenwoordig zoveel kunnen en dan maak je dit mee. Ik persoonlijk denk dat het hoog tijd is dat ze in de hemel een referendum gaan houden over het functioneren van de toelatingscommissie in de hemel. Misschien moeten Petrus en God wel met pensioen gaan en er nieuwe mensen komen, die minder- of beter helemaal geen fouten meer maken. Maar ja wie ben ik?

Maar hiermee krijgen we René niet meer terug. Hoe graag wij het ook zouden willen. Wie is en was hij dan? De hiernaast weergegeven foto zegt eigenlijk alles over René (links) en het gemis dat er nu is in zijn team (lees bij zijn tennisvrienden) is en zal zijn. Hij genoot altijd optimaal van het tennisspel en ook van het after tennis. 

Tijdens het spel kon hij intens genieten, als hij zijn tegenstander zag rennen naar de door hem geslagen bal en dat die net een centimeter te kort kwam om hem ook echt terug te kunnen slaan.  Iets minder vrolijk was René als hem datzelfde overkwam.  Maar dat was altijd maar heel kort, want voor René viel altijd wel wat te lachen.

Als er op de tennisclub hulp nodig was, dan kon je altijd een beroep op hem doen.  René had gezelligheid en genieten hoog in zijn vaandel staan. Zijn sportieve en sociale instelling paste precies in datgene waar onze tennisclub voor staat en wat ze wil uitdragen.

René wij zullen je heel erg gaan missen 61 jaar is veel te jong.  Zoveel pech in zo’n korte tijd.  Het kan niet anders zijn, dan als wij over een tijdje het woord “Pech” opzoeken in de Winkler Prins Encyclopedie dan René zijn trieste verhaal er als extreem voorbeeld bij moet staan.

Wij wensen Ingrid, Bianca en Saskia alle kracht en sterkte om dit zware verlies een plekje te kunnen geven. Ook wij zullen hem heel erg missen.

Mede namens het Bestuur
Harrie Denkers